تبليغاتX
مــــن و دوســــت غولـــــم - دو قطعه ...

لحظه ی تصور اندیشیدن به عمق گودال سیاه ، خلایی بی نهایت را در جلوی ذهنم پدیدار کرد /

که چه زود شد دیرم /

برای خندیدن /

برای رقصیدن لختم در میان تنهاییم /

و گوش هایش تیز بود ، تیز تر از تیغ تازه ام /

وای که رگ هایم هم فریاد برآوردند ... یکی مارا قطع کند

                                                                                   سایه (ع.م.م)

 

می نویسم برآب

          با سر انگشتی خشک

                            کو طلوع خورشید ؟

                                        کو حضور مهتاب ؟

                                                                                  نوید ایزدیار

 

+ نوشته شده در دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 11:41 توسط نوید ایزدیار |