ای وطن ! درد و غم داری به تن

ای وطن ! همه جات آتش و سنگ

وطن ! همه جا خونی و کفن

روز و شب ، شده همش تهمت و مرگ

پدران ، تو کوچه ها در به در

خواهران ، اشک خونین به سر

مادران ، با عصا بر خاک پسر

وطن! با کی رفتی به جنگ ؟

کُشتی هموطن

هر لحظه دم به دم

شایدم خوابی هنوز

شایدم خوابی وطن ...

تا شکوفه های بهاری نوید زنده شدن دنیا را فریاد زنند

       من برف بودم ، من مردم!

این شعر کوتاه بخشی از اپیزود ۴ نمایشنامه ( چهارشنبه ) نوشته ی خودمه که به امید خدا تا چند روز دیگه استارت تمرین هاش زده میشه .

توام آروم و تنها روی ابرا                     منم چشم انتظار صبح فردا

که شاید عطرت ُ بارون بیاره                که شاید شکل چشمات شه ستاره

شاید دستات بشه رنگین کمون ُ         یه دنیا رنگ بپاشه آسمون ُ

منم با تو شریک لحظه ها شم           منم با تو بمیرم تا رها شم

می گن رفتن دلیل سرنوشته             خدا این قصه رو با ما نوشته

نمی خوام زندگی رو بی نگاهت          که یه دنیا بهشتم بی تو زشته

ببین اینجا فقط موندم و سنگ            کنار قاب عکس زشت و بی رنگ

کنار دسته ای که گل نداره                 تو یه سالی که خالی از بهاره

نشستم تا ببینی من چه تنهام         ببینی گم شدم تو جشن غم هام

نشستم تا دلت رحمش بگیره           نذاره چشم امیدم بمیره

شاید بخشیدی بازم خنده هات ُ        شاید بازم ببینم من چشات ُ

یه دنیا گل بریزی روی لبهام               شاید باز گر بگیره قلب دستام

می گن رفتن دلیل سرنوشته            خدا این قصه رو با ما نوشته

نمی خوام زندگی رو بی نگاهت        که یه دنیا بهشتم بی تو زشته

منم چشم انتظار پیر ِ دل تنگ           نشسته منتظر خیره به یک سنگ

هنوزم چشم به راه آسمونا             هنوزم منتظر تا صبح فردا

که شاید عطرت ُ بارون بیاره             که شاید شکل چشمات شه ستاره

که شاید اون دلت رحمش بگیره        نذاره چشم امیدم بمیره

می گن رفتن دلیل سرنوشته          خدا این قصه رو با ما نوشته

نمی خوام زندگی رو بی نگاهت       که یه دنیا بهشتم بی تو زشته

                                                    نوید ایزدیار

نده دستاتو به دست پلید مردم دنیا

لالا لالا بخواب آروم ، که دنیا پر ِ جنگ ِ

تمام بوم نقاشی، پر ِ شکل های بی رنگ ِ

بخواب آروم گل بابا که بیداری یه کابوس ِ

همون شاهزاده ی قصه تو بیداری یه پابوس ِ

اگه خواب شتر دیدی ، نگی جایی که بد میشه

که سهم زندگیت اینجا ، فقط حبس ابد میشه

لالا لالا گل لاله ، نری سمت ِ خونه ی خاله

که پاهاشون ُ قلم کردن ، الان بیست و چند ساله

لالا لالا بخواب آروم  گل مریم دیگه مرده

پسر دائیش مهندس بود سه سال آورده

بخواب آروم ، لالایی ها همه تقصیر اینا بود

وگرنه کی به فکر تو ، به فکر صبح فردا بود

لالالالا بخواب دیگه ، که بنزین سهمیه داره !

یکی بارش ُ می بنده ، یکی یه عمر ِ بی کاره

گل خرزهره شاکی شد ، چرا تو یه لالایی ها

نداشت جایی ، ولی حالا گل خرزهره ی بابا

بخواب آروم و باور کن که بیداری یه کابوس ِ

اگه بد شد کلاغ زشت ، همش تقصیر طاووس ِ

لالا لالا دیگه صبح شد ، همه خفاش ها خوابیدن ، تو بیداری

نمی دونی که گه گاه خوابت ُ دیدن ، گل خرزهره ی بابا

دیگه باید برم دیره ، همش دیره

 وقتی که بابات پیره

بخواب تا آخر فردا  که پس فردا ، تویه تنها

 باید پاشی بری جای من ِ تنها ، توی سرما

بخواب آروم همش اینه

.... بخواب آروم ، همش اینه

                                                    پویان رومزی

* این ترانه با صداو موسیقی ِ عبدی بهروان فر اجرا شده که پیشنهاد می کنم با مراجعه به سایت عبدی این ترانه فوق العاده رو دانلود کرده و گوش کنید !

از پشت شیشه ها

هی هات ها به جا

دیریست من شده

 فریاد های ما

عمری گلایه بود

دار و ندار من

از زندگی چه سود

جز بزم ناله ها

دیوارها بلند 

بر بال ها طناب

پروانه ها اسیر

در جبر پیله ها

مهتاب زاده بود

فرزند کهکشان

آدم بهانه شد

در زایش خدا

ازپشت شیشه ها

باقی فقط نگاه

عمری فنا شده

در شور گریه ها 

ساغر شکسته شد

میخانه ها خراب

مستی فسانه بود

ای هم پیاله ها

عشقی اگر که بود

هم رنگ کینه شد

ما را دگر چه کار

با عیش لاله ها

از پشت شیشه ها

دلداده ها جدا

گویی دراین اتاق

قلبی است بی صدا

                                   نوید ایزدیار

يه شاعر عالي قدر بود در كمپاني       

كه ازو صادر مي شد اشعار بی معنی                        

آمد يك قضيه اخلاقي اجتماعي          

تو شعر در بياورد٬ اما سكته كرد ناگاهي 

اول او كردش سكته ي مليح                 

بعد سكته وقيح و پس قبيح

بالاخره جان به جان آفرين سپرد           

از اين دنياي دون رختش ورداشت و برد

لبيك حق را اينچنين اجابت كرد           

دنيايي را از شر اشعار خودش راحت كرد

رفت و با ملائك محشور گرديد              

افسوس كه از رفقايش دور گرديد

اگر او بود دست ما را از پشت مي بست  

راه ترقي را به روي ما ها مي بست

از اين جهت بهتر شد كه او مرد              

گورش را گم كرد و زود تشريفاتش را برد

اما حالا از او قدر داني مي كنيم            

برايش مرثيه خواني مي كنيم

تا زنده ها بدانند كه ما قدر دانيم           

قدر اسيران خاك را  ما خوب مي دانيم

اگر زنده بود فحشش مي داديم             

تو مجامع خودمان راهش نمي داديم

اما چون تصميم داريم ترقي بكنيم          

اينست كه از مردنش اظهار تاسف مي كنيم

                                         صادق هدايت ( از کتاب وغ وغ ساهاب )

  به باز آمدنت چنان دلخوشم
              که طفلی به صبح عید
                       پرستویی به ظهر بهار

   و من به دیدن تو
         چنان در آینه ات مشغولم
                      که جهان از کنارم می گذرد
                                       بی آنکه سر بر گردانم

  مگر از راه در رسی
         مگر از شکوفه سر برزنی
                       مگر از آفتاب بدمی

   مگر نه روز ، تابوتی است
                   بر شانه های ابر
                         که باران را به افقهای
                                        ناپیدا می سپارد
 
   چندان که باز آیی
        ستاره ها همه عاشق
                            همه عاشق ...
                           و جوانی در باران از راه می رسد

                                             ( ترانه ی صبح عید از آلبوم   از روی سادگی / مهران مدیری)

که چه زود شد دیرم /

برای خندیدن /

برای رقصیدن لختم در میان تنهاییم /

و گوش هایش تیز بود ، تیز تر از تیغ تازه ام /

وای که رگ هایم هم فریاد برآوردند ... یکی مارا قطع کند

                                                                                   سایه (ع.م.م)

می نویسم برآب

          با سر انگشتی خشک

                            کو طلوع خورشید ؟

                                        کو حضور مهتاب ؟

                                                                                  نوید ایزدیار

آزرده دلم بانو ، بانو تو که می دونی

ای گمشده ی تقویم ، از دلهره سرشارم     

این فصل شکفتن نیست،وقتی تو رو کم دارم

از غربت بین ما ،انگار نمی ترسی  

دلواپسم از دوری، می دونی و می پرسی؟

من کوه ترین بودم ، تقدیر تو آبم کرد 

اندوه منو بشناس ، بانو به خودت برگرد

تکرار یه کابوس ِ ، هر لحظه و هر روزم  

با وحشت تنهایی ، می سازم و می سوزم

از همهمه می ترسم ، می ترسم از این مردم   

می ترسم از این کابوس ، از این من ِ سردرگم

شاید که تو حق داری ، من کوچه ی بن بستم   

بی پرده بگم بانو : از دست ِ خودم خسته ام

می ترسم از این غربت ، از این غم شاعر کش   

دلتنگ ِ تو می مونم ، بانو به سلامت خوش

                                                 علی احمدی